sabah postu

Saat sabahın yedisi. Doktor günümüz bugün. Nerdeyse beş aydır her c.tesi doktora gidiyoruz biz. Tabi bazen hafta içi bir ya da iki gün de ekleniyor buna. Bundan sonra bir süre gitmeyeceğiz yani bir ay kadar. Bugün pon.seti cihazı takılacak oğluma. Yani bir demirle birbirine bağlı iki bot giyecek 3 ay boyunca. Direndim valla, elimden geleni yaptım en büyük eğlencesi havayı tekmelemek olan bir çocuğa bu botları giydirmek ceza gibi çünkü. Doktora anlatamadım, her çocuk hareketlidir diyor. Tamam da benim hayatımda gördüğüm tek çocuk benimki değil ki. çok açık şekilde normalden fazla hareketli bir çocuk umut. Hiç gaz sorunu yaşamamasının en büyük nedeni de buydu zaten. Bacaklar uyuduğu zamanlar haricinde hiç sabit durmaz, durmadan tepinir, tekmeler. Bunları yaparken de çığlıklar atar, izlemeye doyum olmaz yani:) neyse anlatamadık işte adama. Birşey giymesi gerekiyormuş ayağını açılı tutacak, atel olmuyor çünkü ayağı çok küçük, sabit duramıyor atel kayıp gidiyor. Doktor çıkış yolu bırakmadı bana sonunda. ben istemiyorum dedikçe umut sorun çıkarmayacaktır, uslu bir çocuk, sorun annesinde dedi. Ya tedaviyi toptan red edeceksin ya da yöntem bu dedi. Neyse en azından 23 saat değil 15 saat falan takabilicez durumumuz o kadar ağır ve tehlikeli olmadığı için. Bu arada bütün bu hikaye %30 için. Bunları giyersek ayağın tekrar içe dönme ihtimali %10 giymezsek de %40. ki benim anlatamadığım umutun eskiden de yani hiç tadavi görmeden de eğer isterse ayağını düzgün tutabildiği. Of ya şaka değil valla çok ciddi söylüyorum zamanında tıp okumadığım için o kadar pişmanım ki. gerçi önce çarpım tablosunu ezberlemek gerekirdi büyük ihtimalle. Neyse umut okula giderken onunla birlikte ezberlerim artık.

Beşinci ay kontrolümüzde doktorumuz umutu çok beğendi. Kilosunu, gelişimini, hareketliliğini, etrafa ilgisini v.s. ayından ileriymiş. Tabi ben kadını öpmek istedim ama tuttum kendimi. Ek gıdaya geçiyorduk biz yavaş yavaş. Hani doyurmak değil de maksat tadlara alışsın diye ama doktor geçmeyin dedi. Kilosu iyi, ihtiyacı yok, çok istiyorsanız düzenli değil ama birkaç günde bir birşeyler verebilirsiniz dedi. Benim canıma minnet, emmeyi bırakacak diye aklım gidiyor zaten.

Günlerimiz oğlumla evde geçiyor, hiç sıkılmıyorum desem yalan olur. Nasıl iş rutini sıkıyorsa insanı ev rutini de sıkıyor ama gene de işe bin kere tercih ederim tabi ki evde oğlumla olmayı. Havalar bir düzelse hergün atacağız kendimizi sokağa. Şanssızız biraz, istanbulun heralde en çok rüzgar alan semtinde oturuyoruz bir de ne zaman hava çok güzel olsa babası işe arabayla gitmiş, dolayısıyla pusetimizi de götürmüş oluyor. Evde bir pusetimz daha var ama çok ağır, onunla sokağa çıkmayı göze alamıyorum.

Anneanne bizi bekliyor yazlığa ama temmuzda gitmeye karar verdik. Ağustosta doktor kontrolümüz olmadığından daha çok kalabiliriz diye. Oğlumun denize gireceği günlerin hayalini kuruyorum. Suyla arası genellikle iyi, ilk banyosunda bile ağlamamış bir topiş yani, heralde denizden de korkmaz diye umut ediyorum. Banyo demişken, 2 aylıktan beri umutu yanlız yıkıyorum ama o ağırlaştıkca zorlanıyorum. Hani kıçımdan ter damlıyor derler ya öyle işte. Bir yandan şarkılar söyle bir yandan su dök, lifle, elini ayağını bir yerlere çarpmasın diye zaptet. Onu her yıkadıktan sonra kesinlikle benim de yıkanmaya hatta biraz da uykuya ihtiyacım oluyor. Heralde desteksiz oturmaya başlayınca daha kolay olacak di mi bu işler.

Ne uzun doğum izniymiş benim ki di mi:) aslında normal doğum+süt+yıllıkizinlerim 1 haziran itibari ile bitiyor ama eylül ortasına kadar ücretsiz izin aldım. Sonra annem gelecek, biraz kendi evinde biraz bizim evde yılbaşına kadar bakacak umuta sağolsun. 1 yaşına gelmiş oluyor o zaman. Ve karar anı, ya işi bırakacağım ya kreşe vereceğim. İşi bırakıp bırakmamam bir çok etkene bağlı. Eğer çalışacaksam burada oturup günde 3-4 saatimi yollarda geçimem çok saçma olacak yani eğer karşıya taşınırsak çalışabilirim yoksa oturacağım evimde oğlumla ohh mis:) yılbaşına kadar çalışmak istiyorum çünkü bir söz verdim işyerindekilere zamanında. Doğumdan sonra çalışacağım dediğim için yerime kimseyi almadılar ve anladığım kadarıyla sarpasarmış durumdalar. Hemen her gün telefonla destek veriyorum ama yeterli değil tabi. Gittiğimde nasıl bir karmaşayla karşılaşacağımı az çok tahmin ediyorum, 3-4 ayda toparlar sonra çıkarım diye düşünüyorum, kimsye borçlu kalmak istemem.

Ohoo yazdıkça yazasım geliyor ama saat kaç oldu. Kahvaltı hazırlayayım sonra oğlum uyanır onu hazırlarım, kendimi hazırlarım. Bizim c.tesi rutinimiz kısacası. Bu hafta doktordan sonra abime gideceğiz. Malum yeni yeğen geliyor, onu da ziyaret etmek lazım. o da erkek olacakmış bu arada. Anneme 3. erkek torun yani. E artık kız torun işi bana kaldı, napiyim:)

Dipten not: yorumlara çok seviniyorum ama cevaplamaya vakit olmuyor, sinir oluyorum. Ne zaman aklımdaki cevapları yazayım diye pc başına geçsem başka bişey çıkıyor kalkmak zorunda kalıyorum. Yani verry sory. Doktordan gelince söz cevaplarımın heepsini aktaracağım bloğa.

Sevgili oğulcum;

Dünyada beşinci aynı doldurdun. Her bebeğin doğumu annesinin yeniden doğuşudur derlerdi salak annen anlamazdı, artık anlıyor. Senin sayende o kadar çok şeyin farkına vardı ki annen. Hayatında ideal sahibi olmamıştı mesela, artık idealleri var. seni iyi yetiştirmek, düzenli yemek yemeni, kaka yapmanı, hasta olmamanı sağlamak. Sana bakmak, ne yaparsa iyi, düzgün bir insan olacağını araştırıp ona göre davranmak. Faşist, milliyetçi,dindar, dinci, esrarkeş, alkolik, sigarakolik, serseri falan falan olmamanı sağlamak yani kısaca iyi bir anne olmak, seni iyi bir insan olarak yetiştirmek gibi bir ideali var annenin. Gençken devrim yapmak istemişti olmayınca vazgeçmişti ideal sahibi olmaktan, seninle birlikte hayatı anlamla birlikte ideal sahibi de oldu.

Sen dünyada 5 koca ay geçirdin, hergün anneni şaşırtarak. Hergün karşısına yeni bir numara ile çıkarak. Sabahları gülerek uyanarak, eğer annen duymazsa kıkırdayarak uyanmasını sağlayarak. Yani oğlum çok klasik gelecek ama sen benim güneşim oldun gerçekten. Yüzüne bakıp ağlamamın sebebi içimin titremesi. Böyle bir hediyeyi hak etmek için ne yaptım acaba diye düşünmem. Bir yandan da bu hediyenin ağırlığı altında ezilmem, yeterince iyi olamayacağımdan, eksik kalacağımdan korkmam. Beni anlamadığını biliyorum, bu duyguyu yaşamayan kimsenin anlamayacağını da tahmin ediyorum işte onun için kız olmanı istemiştim, anne olunca anlarsın diyecektim sana:))

Pazar anneler günü, seninle 2. anneler günümüz. (ilkinde karnımdaydın) Henüz bana hediye alacak kadar büyümedin ama senden büyük bir hediye gerçekten yok dünyada. ömrümün bütün anneler günlerine yetecek kadar büyük ve değerli bir hediyesin sen. Ama çabucak büyüme olur mu? Her anının, her halinin tadını çıkarmak, hatırlamak istiyorum ben. Bir de bana hep şimdi baktığın gibi bak. Minik ellerini yüzüme koyup en ince sesinle ayyy diye sev beni. Bacaklarını pörtlettiğimde attığın içten kahkalarını hiç bırakma, başka insanlarla, başka şeyler için belki ama hep gül o içten kahkahalarla. Son olarak yemeğini kendin yemeyi öğrendiğinde muhallebinin gözle değil ağızla yendiğini, sebzeyi karşındakinin yüzüne püskürtmenin hoş bir davranış olmadığını hatırla:)

Seni dünyadaki herşeyden ve herkesten çok seven annen.

procelerimle ben

Hastalandım ben, ateşim 39 a kadar çıktı. Sonra indi. Bakacak kimsemiz de yok malum, oğlumla bütün gün yattık. Başka çocuk olsa tutamazsın sabahtan akşama kadar ama benim güzel oğlum o kadar halden anlayan bir çocuk ki. emzirdim ve altını değiştirdim sadece, o da yattığımız yerden. Kalkmaya halim yoktu zaten. Ateş de uyku yapıyor malum. Oyuncaklarını koydum yatağa onlarla oyalandı bütün gün.ben uyudum uyandım, sarhoş gibiydim bazen dalıp gittiğimi sonradan fark ettim ama oğlum hiç sorun çıkarmadı. Şansımıza babası erken geldi, akşam altı gibi devraldı umutu. Bende yattım, terledim, iyileştim gibi. Ara ara gene kötü oluyorum ama öyle gözümü açamayacak kadar olmuyorum. En olumlu yanı da umuta bulaşmadan geçirmemiz oldu tabi.

Dün tatil olmasını fırsat bilip oğlumun giysilerini düzenledim yeniden. O kadar çabuk büyüyor ki giysilerini çok sık kontrol etmek gerekiyor. Koca bir koli küçülen giysimiz çıktı şimdiden. Hiç giyemeden ya da sadece 1 kere giyilip küçülen o kadar çok giysisi var ki üzülüyor insan. Nasıl da tatlı şeyler. Abimin eşi hamile, abim evlendi bu arada. Bir kısmını o alır belki. Aslında pek almak istemiyor haklı olarak. En az üç çocuk istedikleri için ilkine herşeyi yeni alıp sonrakilerde kullanmayı planlıyormuş. Gayet mantıklı, bana kendisini üç çocuk isteyen daha da önemlisi bunlara bakabilecek kudreti olan bir koca bulabildiği için kendisini tebrik etmek kaldı. Ekim gibi doğacak küçük yeğen bir aksilik çıkmazsa, o zaman onlar istediklerini alırlar gerisini bir ihtiyaç sahibine veririz. Manyak olduğum düşünülebilir belki doğrudur da ama azıcık destek görsem hemen hamile kalıp bir çocuk daha doğurabilirim seve seve. Gerçi doğumda o kadar büyük acılar çektim ki ameliyathaneden çıkarken bir daha asla çocuk istemiyorum diye söylendiğimi hatırlıyorum ama hepsini unuttum bile, hamileliğimi özlüyorum bi de umutun o minnacık halini. Gerçi hala minnacık ama:) hem masraf da etmeyeceğiz, umutun herşeyini kullanabilir. Evet biliyorum ikna etmem gereken siz değilsiniz:)

Umuta yeni bir eşortman akımı almıştım geçen, bugün giydirdim. İkimizde bakıp bakıp şaşırdık oğlumuz ne kadar büyümüş diye. Bu takımlarla kocaman göründü hakkaten. Gezmeye gittik sahile sonra yemek yedik sonra da çay içmeye gittik. Kapalı alanlarda sigara içilmesinin tamamen yasaklanmasını bekliyorum ha bir de yeni bir projem var. Evde otur otur naapcaksın tabi bir yandan döt büyütürken bir yandan proce üretiyorum. Site açıp insanları afişe etmek (afiseet.com hatta:)) başka bir proceydi ama yattı. Diğeri “sokağımda köpek istemiyorum” projesi. Hayvan sevmeyen biri değilim. 4 yıl bir köpekle aynı evde yaşadım ve çok da severdik birbirimizi, ben sokaktaki sahipsiz köpeklerden bahsediyorum. Belediyenin kulağına küpe takması o köpeği güvenilir hale getirmiyor. İkisi bir araya gelince gayet tehlikeli olabiliyorlar. Sırf eğlenmek için peşinizden koşturabiliyorlar ki hamileyken onlar yüzünden boylu boyunca yere kapaklandığım olmuştur. Her sokağa çıkışımda acaba şimdi bir köpek bana saldırır mı, saldırırsa kendimi, çocuğumu nasıl koruyacağım diye düşünmek istemiyorum. Sen bişey yapmazsan saldırmaz demeyin. 1,5 yıl kadar önce normal yolunda yürüyen arkadaşımın kardeşine köpek arkadan saldırıp yere düşürdü ve kolunu parçaladı. kızcağız günlerce hastanede kaldı. Büyük ihtimal kızın montuna benzer mont giymiş biri o köpeğe kötülük yapmışmış. Kızcağızın suçu ne peki? Çoğunluğa sevimli geldiğini biliyorum bu köpeciklerin! Hatta besleyen de var kapısının önünde. Ve fekat şunu ve şunu bir okuyun bakalım. Hala eskisi gibi hoş gelecekler mi gözünüze. bi de bu var. Ben köpeğe zarar versem hayvan severler ayağa kalkar ama köpek beni ıssırınca sadece aşılanıp sokağa geri bırakılıyor. Bi de masum çıkmış resimde dermisin ki o ıssırmış kadıncağızı. Romanyada ki adam da demiş zaten --Senatör Marius Marinescu, "Köpekler bunun yanında kanunen de insanlardan üstün durumda, bir adam bir adamı öldürdüğü zaman hapse giriyor ama bir köpek bir insanı öldürdüğü zaman sokakta gezmesine devam ediyor" diyerek tepkisini dile getirdi—en azından eşit muamele.. yani..

Ayrıca öldürülsünler falanda demiyorum ama bir çare bulunsun diyorum. Bunu da yetkisi olnlar düşünsün bi zahmet, oy verip seçtik ya kendilerini çalıştırsınlar saksıları. Kulağa küpe takmakla olmuyor o işler. Guya kısırlaştıryolar. Bizim sokaktaki kulağı küpeli köpek nurtopu gibi yavruladı sayısını bilmediğim kadar. Bu konuda bin kere de mail atmışlığım vardır belediyeye. Gereği yapıldı diye geri dönerler her seferinde. Gereği hiçbişey yapmamak sanırım. Ben öyle anladım. Köpek sevenler alsınlar evlerine baksınlar, sokakta köpek istemiyorum ben. İstemiyorum da noluyo, hiçbişey kendi kendime istemiyorum. Du bi dakka sesimi duyurcam milyonlara, destek toplıycam, topyekun seferberlik başlatcam. Seda sayanın pirogramına nasıl katılınıyodu bilen var mı? Zannımca reytingleri çok yüksek hem gitmişken seda apladan bilgisayar falan isterim. Şaka bi yana yapcaz bi şekil, herşeyi aynı anda düşünemem ki.

Ha bu arada “Sokaklar asıl onların, sen ordan geçip onları rahatsız ediyosun, dünya üzerinde senin kadar hakkı var herbirinin” görüşünü bu konuyu ne zaman açsam duyuyorum o açıdan tekrar etmeyiniz lütfen.

Nasılım?

(iki post birden serisi devam ediyor:))